1*vianneyhgom@gmail.com Jardín Etnobiológico de Oaxaca | 2*nizagt@gmail.com Secihti/JebOax
Ikú ñuu kǒ’yo kíxáá ndákà’yù kuáan ñà xìní yòó octubre xí’ín xà’á yòó noviembre. Saá támi kíxàà xìkò ita: ñà yó’o ra kúnì katyi ñà xà kùyatyin kìxàà nà nímà, nà tá’án yó nà xà kama nìxì’ì. Tyátyi ita kualí yó’o ra kuvá’a ityí na nímà kìxàà na ve’e, ítyǐ’ma nà ta kándita na tímá túùn nú nùú ita. Ñǔu ra kíxàà nà na níma xíxi na, xí’í na kúsìí ini na ndéé na.
A finales de octubre y principios de noviembre, los campos de México se visten de un naranja intenso. En el aire empieza a flotar un aroma muy especial: es la señal de que los seres queridos que ya se fueron están a punto de regresar. Entonces, las familias preparan un caminito con pétalos de cempasúchil, encienden copal en las casas y dejan velitas encendidas para guiar a las almas de vuelta a su hogar. Durante estas noches, quienes partieron de este mundo pueden volver a comer, beber y convivir —con cariño y alegría— al lado de quienes los quieren y recuerdan.
Ita kuàún yó’o ra, kuití ñuu kǒ’yo nìxìyo ña yàtyì, yó’o ra kuà’á ñà’a ndátú’ún na xà’á ña. Sǔvi ita níma kuití kúú ña, tyi kuà’á ka va tyiñu nìxiyo ña nùú na xìndee xìna’á tiempo, yàtyì và’a ñà kùú 500 kuìya káá, ká’àn nà ra, ita ìí nìxiyo ña, ta và’a tu kùtǎtán na xí’ín ña. Yàtyì và’a, tée tǎ’an kìxàà nà sǎ’an ndakundee na ñuu Kǒ’yo xà xíni ñú’ú na ita yó’o tée íyo vikó, ta xìkuu tu ña tàtán nùú va na. Nùú na ñuu, na ká’àn na xí’ín cultura mesoamericana ra, sǔvi ita uun kuití xìkuu ña nùú na: tá kù’va iin ña ndítyi iin ndióxì ndiáku káá xí’ín na saá xìkuu ña nùú na, ñàkán xìkuu ña ita ìí ta xìkuu ña tàtá nùú na (López et al., 2024). Nùú tutu naní Códice Florentino ká’àn ñà saá xíniñú’ú na ita yó’o sánda’a tá’án na ra, xíni ñú’ú tu na ñà tée ndákuatu na kána itu. Rà íxa tátán naní Francisco Hernández, kuìyà 1567, nàndukún ra xà’á ita yó’o ra và’a kutátán na xí’ín ña tée ndó’o na kuè’è naní hidropesía ñà kuàndaa kuiñu na, ascitis, ñà ndáyè’è tìxin na, saá tu kuè’è kúún tìxin na ra tiátiá nà nìí, ñà ndó’ó na so’ó ra sàví kúú rá ndúkuè’è xí’ín na nùú tá’án yó nà íkòó, saá kúú ña kúndani nà kán xí’ín ña.
El cempasúchil es una planta, que antes de llegada de los españoles, solo existía en México, en donde tiene una larga, fuerte y sentida historia. Su raíz no solo está clavada en las tradiciones del Día de Muertos, sino que también se entrelaza —desde hace más de 500 años— con lo ritual y lo medicinal en una madeja difícil de deshacer. Mucho antes de que llegaran los españoles, ya se usaba en ceremonias y en la medicina tradicional. Para las culturas mesoamericanas, el cempasúchil no era solo una flor: era como la presencia viva de ciertos dioses y un puente entre lo sagrado y lo curativo (López et al., 2024). De hecho, en el Códice Florentino se menciona como parte de rituales de sanación y de ceremonias ligadas al ciclo agrícola. El médico español Francisco Hernández, en 1567, la documentó como remedio para enfermedades tales como la hidropesía, la ascitis o la disentería —padecimientos que, según la los pueblos nahuas , estaban relacionados con Tláloc, el dios de la lluvia— y que muchas veces se entendían también desde una visión mágica religiosa.
Kìví nìxàà ita kuàún yó’o ñuu na Europa saá kúú ña kàndǐxa tu na kán va, ita ìí kúú ña ta và’a kútátán na xí’ín ña, kúú ña iin ita ndàkoo na xìndee xìnan’á ñuu América; su kìxaà ra táta naní John Gerard kuìyà 1597, rà ká’vi và’a xà’á ìkù, rà kán kàtyi saá tú ita xàtù va kúú ña. Ñà kán yàà nìndòo kòó níkandíxa ka nà kúú ña ita và’a, yàà saá ndiáa ita luvi kuití va ndùu ña nùú na… sàna ini na ñà và’a kúú ita yó’o.
Cuando llegó a Europa, la recibieron como una planta sagrada y medicinal, heredada de las prácticas de los pueblos originarios de America; pero esa idea cambió con el botánico John Gerard en 1597, quien la calificó como venenosa. A partir de entonces, su uso se fue reduciendo hasta quedar casi solo como una flor bonita, y se olvidó por mucho tiempo, su poder ancestral.
Vityin ra, sǔvi ñuu Kǒ’yo Ká’nu kuití xíniñú’ú na ita kuàún yó’o ndákàtún nùú nímà, ndi’i va ñuu ndàkoo ña nùú vityin xíni ñú’ú na ñà ndúka’nu vikó. Nà ndéé kuà’àn tyí India ra, xí’ín ita yó’o kúú ña ndása ká’nu na vikó ñuu nà, nùú na yó’o ra ñà táxi ña và’a, ñà táxi ndàtù kúú ita yó’o nùú na. Nà ndéé kuà’àn tyí Nepal ra, ita yó’o kúú tu ña xíni ñú’ú na ndása ká’nu na vikó naní Tihar íyo ñuu nà. Ta ñuu kuà’àn tyí China ra, xí’ín ita yó’o ndáka’án na xà’á tá’án na nà xà nìxì’ì, saá tu xí’ín ña yó’o ndúka’nu ñà ìí íyo ñuu na.
Hoy en día, el cempasúchil no solo brilla en los altares mexicanos, se ha convertido en parte de celebraciones en muchos rincones del mundo. En la India, por ejemplo, lo usan en sus fiestas más importantes como símbolo de prosperidad y buena suerte. En Nepal, durante el Festival de Tihar, se emplea para honrar la conexión sagrada entre las personas, los dioses y la naturaleza. Y en China, también aparece en rituales para rendir homenaje a los difuntos y a lo divino.
Sǔvi tée ndúka’nu vikó kuití xíni ñú’ú na ita yó’o tyi, và’a tu ña kutátán na tée kú’vì nà xí’ín kuè’è. Ni ndi’i ñuu kuálí ndíkùn ndiaa ñuu Kǒ’yo Ká’nu, ni inka kà ñuu ra tàtán kúú ña nùú na. Nà kán, nà ká’àn nà xí’ín Cherokee, nà kán ra, xí’ín ita yó’o ndákátia na nùú kú’vi nda’á na án xà’á na án tée katá iín na, ta saá và’a tu ndákà’yù ñà’á xí’ín ña íxa na. Nà ndéé tyí India ra, tìkuǐi mí ita yó’o tyíkàà nà nùú túkuè’è án ndiáa kà tiá’yù kuálí iín na, ta và’a tu rá ndutiá yó’o kuvi tìkuxí xíkòo ini kití, saá tu tìkuxí rí yáxí ìkù nda’á itún kuálí íyo ve’e na.
Pero su uso va mucho más allá de lo ceremonial. Tanto dentro como fuera de México, muchísimas culturas le han dado uso como medicina. Los Cherokee, por ejemplo, lo usan para lavar la piel cuando está irritada y hasta como tinte natural. En la India, el jugo de sus flores se aplica contra infecciones en la piel y se toma o da al ganado y a las plantas, para eliminar lombrices.
Ñà ndátú’ún na ká’vi và’a xà’á ita yó’o ra ká’àn na saá, ndàà kúú va ña tàtán kúú ita yó’o, tyi và’a ña ko’o yó tée yáxí tìkuxí ini yó, và’a ña sánda’a ñà xà’á yó tée kini xá’àn ñà, kúú tu ña antibiotico va, saá tu và’a núú kuiñu xí’ín ña, ta ndià và’a xá’ndia ñà xà’an íyo ini kùñu yó (Shetty et al., 2015; López et al., 2024).
Estudios científicos respaldan sus propiedades. Se ha comprobado que tiene efectos antihelmínticos (contra parásitos), antimicóticos, antibióticos y antiinflamatorios, e incluso puede ayudar a regular el colesterol en la sangre (ver Shetty et al., 2015; López et al., 2024).
Nà tá’án yó nà íkòó ra, Cempōhualxōchitl ká’àn nà xí’ín ña, cempōhualli ra “òkò” kúnì katyi ñà ta xōchitl ra, “ita” kúnì katyi ñà, ta ñà ndákítá’án ùvì saá tù’un yó’o ra “òkò ita” kúnì katyi ñà. Tá’án nú ìkù nú ká’àn nà xí’ín Tagetes erecta tá’án nú kán ku ita yó’o, ta nú ìkù yó’o ra, xà vàxi ndíxà’á nú mí ñuu Kǒ’yo, ra íyo nú ikú, saá íyo tu nú mǎ’ñu ñuu Kǒ’yo Ká’nu. Vityin ra, ndi’i va ñuu, iin níí kúú ǐvi íyo ñà, tyi kòó ndítyi ini ña koo ña, và’a íyo ñà nùú ni’ní, và’a íyo ñà nùú vìxin, ñà kán, tákundi’i va ñuu íyo ñà.
El cempasúchil (Cempōhualxōchitl en náhuatl) es una palabra compuesta por cempōhualli (veinte) y xōchitl (flor), veinte flores. Corresponde a la especie Tagetes erecta, una planta endémica de México cuyas poblaciones silvestres se encuentran principalmente en las zonas montañosas del centro y sur del país. Gracias a su fácil propagación y a su capacidad para adaptarse a una amplia diversidad de ambientes, hoy en día se cultiva en casi todo el mundo.
Nùú ndi’i tú ìkù tú ñú’ú tìxin ña ká’àn na xí’í Tagetes yó’o ra, tú ita kuàún kúú nú ná’nu và’a ita, ta ndokò và’a kána ña (nǎ’na 2). Ta, iin kátyì lo’o kúnì koo ña xí’ín inka kà ita ká’àn nà xí’ín clavel moro (Tagetes patula), su xà síín va kúú ña kán, tyi ita ñà kán ra, kuálí va ña , ta ini ñà ra, kuá’a kuá’a so’o kúnì koo ña (Hinojosa- Espinosa y Schiavinato, 2022).
Dentro del género Tagetes, el cempasúchil es el que tiene las flores más grandes y mayor cantidad de pétalos. Está cercanamente emparentada con otra especie que también se cultiva, el clavel del moro (Tagetes patula), pero este último tiene flores más chicas con un centro más rojizo (Hinojosa-Espinosa y Schiavinato, 2022).
Ita yó’o ra, kuìyà tá kuìyà xáá ña, ta luvi támi xá’àn ñà, saá kama níi xá’nu ñà. Ñà íyo ikú ra, kù’va 40 án 60 cm xá’nu ña, ta ñá tyí’i na ra, kù’va 1.8 m ká xá’nu ñà. Nduku nda’á ña ra, nâní nâní xá’nu nú, ta kána tyìtyi kuálí sàtá nú, ta xá’nu ña kuà’àn ñà saá nándìkà ñà. Ita ña ra, iin numi iin numi ña kána, ta kù’va 20 cm káá xá’nu itún xà’á ña. Ita yó’o ra, sava ña kuá’a và’a xíto’ni ña, sava tu ña ra, kuáan kuáan xíto’ni ña, su sava ka tu ñà ra, kuáan ndakú và’a xíto’ni ña (nǎ’na 1 y 2). Sava ita yó’o ra ndià 400 kúú ita kuálí íyo nda’á ña, su ña kána tyí yu’ú kòó ndikín kuálí ña, ta ña kána mǎ’ñu ra íyo níi va ndikín ña, ñà kán và’a níi ndútià ñà (Serrano, 2014).
Es una planta anual, aromática y de crecimiento rápido. En estado silvestre suele medir entre 40 y 60 cm, pero cuando se cultiva puede alcanzar hasta 1.8 metros de altura. Tiene tallos rectos, con líneas marcadas y se ramifica sobre todo en la parte de arriba. Sus flores, muy llamativas, se juntan en cabezuelas que pueden llegar a medir hasta 20 cm de diámetro. Sus pétalos pueden ir de tonos rojizos hasta amarillos, aunque los más comunes son los anaranjados. En cada cabezuela puede haber hasta 400 pequeñas florecitas; las de afuera no dan semilla, pues son estériles, pero las del centro sí; y vaya que sí, producen muchísimas y casi todas germinan sin problema (Serrato, 2014).
Ita kuàún yó’o ra, sǔvi ita luvi kuití kúú ñà íyo ñà ñuu yó, ndi’i na ra, xínì nà ñà, nùú na ñuu yó, ñuu Kǒ’yo Ká’nu ra, ñà ká’àn xà’á mií na kúú ña, ñà kátyíñu xí’ín na kúú ña, ñà tiáku nà xí’ín kúú ña, ñà sándaka’án ña’á xà’á na xìndee xìna’á kúú ña.
El cempasúchil no es solo una bella flor de origen mexicano que se ha ganado un lugar en el mundo entero; para nuestro país, es un símbolo vivo de nuestras raíces, fortaleza de saberes ancestrales y resistencia de nuestra cultura.
Referencias
Referencias
López DL, Chang WT, Heinrich M. 2024. From “traditional” to modern medicine: A medical and historical analysis of Tagetes erecta L.(Cempasúchil). Journal of Traditional and Complementary Medicine. https://doi.org/10.1016/j.jtcme.2024.08.001
Shetty LJ, Sakr FM, Al-Obaidy K, Patel MJ, Hidayatullah S. 2015. Una breve revisión sobre la planta medicinal Tagetes erecta Linn. J App Pharm Sci; 5 (Suppl 3): 091-095. https://dx.doi.org/10.7324/JAPS.2015.510.S16
Sahagún, Bernardino de. 1577. Historia general de las cosas de Nueva España: el Códice Florentino. Edición facsimilar. Florencia: Biblioteca Medicea Laurenziana, ca. 1577. https://florentinecodex.getty.edu/
López DL, Chang WT, Heinrich M. 2024. From “traditional” to modern medicine: A medical and historical analysis of Tagetes erecta L.(Cempasúchil). Journal of Traditional and Complementary Medicine. https://doi.org/10.1016/j.jtcme.2024.08.001
Hinojosa-Espinosa O, Schiavinato DJ. 2022. Phylogeny of marigolds (Tagetes L., Tageteae) based on ITS sequences. https://ri.conicet.gov.ar/handle/11336/201320
Serrato, C. M. A. (2014). El recurso genético cempoalxóchitl (Tagetes spp.) de México (diagnóstico). Universidad Autónoma Chapingo-SINAREFI-SNICS-SAGARPA. https://www.gob.mx/cms/uploads/attachment/file/225091/El_recurso_gen_tico_del_cempoalxochitl__tagetes_spp__de_mexico__diagnostico_.pdf
Shetty LJ, Sakr FM, Al-Obaidy K, Patel MJ, Hidayatullah S. 2015. Una breve revisión sobre la planta medicinal Tagetes erecta Linn. J App Pharm Sci; 5 (Suppl 3): 091-095. https://dx.doi.org/10.7324/JAPS.2015.510.S16
Traducción y voz en lengua Tu̱’un sâvi (Mixteco, Alcozauca):
En la fiesta de muertos (1 y 2 de noviembre), las casas se adornan de anaranjado con la flor de cempasúchil ya que el color indica a las almas el camino a casa
Página 198 del volumen 11 de la Historia general de las cosas de Nueva España, escrito en 1577 por Fray Bernardino de Sahagún, describiendo el Cempohualxóchitl
Hernández-Gómez V. y Gámez-Tamariz N. 2026. Ñà kúvà’a ityí kíxaà nà
(Mixteco, Alcozauca; Mendoza-Ruiz J.).
v.1.10
Cédulas del Jardín en lenguas originarias.
https://cedulasdeljardin.mxcedula/IxMxJebOax/caminodebienvenida_xta
accesado el 04 de septiembre de 2026
Hernández-Gómez V. y Gámez-Tamariz N. 2026 Ñà kúvà’a ityí kíxaà nà (Mixteco, Alcozauca; Mendoza-Ruiz J.). v.1.1 Cédulas del Jardín en lenguas originarias. https://cedulasdeljardin.mx/IxMxJebOax/caminodebienvenida_xta accesado el 04 de septiembre de 2026
Licencia. Se concede permiso para copiar, distribuir y/o modificar este documento
bajo los términos de la Licencia de Documentación Libre de GNU, Versión 1.3
o cualquier versión posterior publicada por la Free Software Foundation;
sin Secciones Invariantes, Textos de Portada y Textos de Contraportada.
Visitas: 36
Fuente externa
para de
Texto que se mostrará como título
Nombre de usuario en la red social
Dirección del canal del autor
Breve razón por la que su muestra el recurso en la cédula
Dirección a la que será redirigido el usuario al picar
Fecha en la que se realizó
Imágen de 200px de ancho por 100px de alto
cargando...
YoTengoQueAportar
Este dato no será público
Nombre que aparecerá en la página
Estado en el que vives
Municipio en el que vives
Comunidad, colonia o pueblo en el que vives
Lengua(s) que se hablan en tu comunidad
Este dato no será público
Este dato no será público
Este dato no será público
Tu aporte debe ser revisado por los editores antes de ser publicado.